воскресенье, 10 сентября 2017 г.

ՀԱԿԸՆԴԴԵՄ ՎԱՐԿԱԾ՝ ՔԱՐԱՀՈՒՆՋԸ ՈՐՊԵՍ ՆԱԽԱՋՐՀԵՂԵՂՅԱՆ և ՀԵՏՋՐՀԵՂԵՂՅԱՆ ՎԱՂ ՇՐՋԱՆԻ ԲՈՒԺԱՐԱՐԱԿԱՆ ԿԵՆՏՐՈՆ

Բազումքի և Քնարի համաստեղության բարձրակարգ արարիչ-շինարարների կողմից բազմամիլիոն տարիներ առաջ, հազարամյակների ընթացքում կատարելության հասցված մարդկային մարմինները, որոնք զգեստ են ծառայում երկրաբնակ Արարչածին հոգիների համար, օժտված են 7 զգայարաններով, որոնցից միայն ստորին չորսի գոյության վերաբերյալ ժամանակակից մարդիկ ոչ մի կասկած չունեն: Դրանք են՝ տեսողության, լսողության, հոտառության ու համի և մաշկահպումային կամ շոշափելիքի զգայարանները:
Սննդային և այլ թունավորումներից զերծ մնացած մարդկային ֆիզիկական մարմինն ունի ևս երեք զգայարաններ, որոնք սերտորեն կապված են նրա էներգետիկական կենտրոնների (չակրաների կամ ձագարաձև թասերի) հետ: Դրանք են՝ հեռահաղորդակցության զգայարան (տելեպատիա), քաշազգացական զգայարան (լևիտացիա) և տարածազգացական զգայարան (տելեպորտացիա):
Կան ևս 5 զգայարաններ, որոնք զուտ Արարչածին հոգու հետ են կապված և սկսում են գործել, երբ ֆիզիկական մարմնի՝ որպես հագուստ ծառայելը մոտենում է իր ավարտին (բնական մահվան):
Մարդու մարմինը համարվում է կատարյալ առողջ, եթե մարմնական 7 զգայարանները գործում են անխափան և ունեն բարձր զգայունություն: Այդ դեպքում, օրինակ, մարդու աչքը կարող է ընկալել նույնիսկ մեկ-երկու լույսի քվանտի (ֆոտոնի) առաջացրած լուսային հետքը, կամ մաշկով զգալ երկու տարբեր մարմինների ջերմաստիճանային տարբերությունը՝ մեկ հազարերորդականի ճշտությամբ: Մարդու ֆիզիկական մարմինը բարձր զգայնություն ունեցող բազմաֆունկցիոնալ ընդունիչ է, որի նմանը ժամանակակից գիտությունն ու տեխնիկան չեն կարող ստեղծել տեսանելի ապագայում:
Բավարար հիմքեր կան ենթադրելու, որ Քարահունջի դիտակայանի օղակաձև տարածքները, որոնք շրջապատված են հատուկ անցքեր ունեցող քարերով, հալդական բարձրագույն քրմերի համար ծառայել են որպես մարդկային մարմինների դիագնոստիկայի և դրանց բուժման կենտրոններ: Այդ նպատակի համար օգտագործվել են ինչպես քրմերի սեփական զգայարաններն ու դրանց էներգետիկական ազդեցությունները, այնպես էլ առանձին աստղերի բարերար ճառագումները: Հիվանդը «դուրս է գրվել» Քարահունջի բուժարարական կենտրոնից, երբ քրմերը համոզվել են, որ նրա բոլոր մարմնական զգայարաններն արդեն ունեն քիչ թե շատ բավարար զգայնություն: Դա ամենաստույգ հայտանիշն է, որի դեպքում մարդուն կարելի է լրիվ առողջ համարել:

Խաչիկ-Ապեր
09.09.2017թ.

четверг, 24 августа 2017 г.

ԱՐԱՄԱԶԴ-ՍԱՆԱՏ ԿՈՒՄԱՐԱՆ ՈՒՍՈՒՑԱՆՈՒՄ Է ԻՄԱՍՏՈՒՆ ՆԱՐԱԴԱՅԻՆ

ԱՐԱՄԱԶԴ-ՍԱՆԱՏ ԿՈՒՄԱՐԱՆ ՈՒՍՈՒՑԱՆՈՒՄ Է ԻՄԱՍՏՈՒՆ ՆԱՐԱԴԱՅԻՆ
(Չհանդոգյա Ուպանիշադ, Է Պրապաթակա)

Ա քհանդա
1․ Նարադան մոտեցավ Սանատ Կումարային և ասաց․
- Ուսուցանի՛ր ինձ, Տե՛ր իմ։
Սանատ Կումարան ասաց․
- Խնդրում եմ նախ ասես, թե ուր ես հասել։ Հետո Ես կհայտնեմ այն, ինչ վեր է դրանից։
2․ Նարադան ասաց․
- Տե՛ր իմ, ես գիտեմ Ռիգվեդան, Յաջուրվեդան, Սամավեդան, չորրորդը՝ Աթհարվավեդան, հինգերորդը՝ Իթիհասա Պուրանան, Վեդաների Վեդան՝ քերականությունը, գիտեմ նախնիներին հարգելու կանոնները՝ Պիտրիան, թվերի գիտությունը՝ Ռասին, գուշակելու արվեստը՝ Դայվան, տոմարագիտությունը՝ Նիդհին, բանավեճի արվեստն ու տրամաբանությունը՝ Վակավա-կույան, Վարքուբարքի կանոններն ու քաղաքականությունը՝ Էկայանան, ուսմունքը դևերի մասին՝ Դևա Վիդիան, աստվածների ծագումնաբանությունը՝ Բրահմա Վիդիան, ուսմունքը տարրոգիների մասին՝ Բհութա Վիդիան, զինարվեստը՝ Քշատրիա Վիդիան, տաղաչափական արվեստը՝ Չհանդրասը, աստղաբանությունը՝ Նաքշատրա Վիդիան, օձագիտությունը՝ Սարպա Վիդիան և գեղեցիկ արվեստները՝ Դևահանա Վիդիան։ Ահա սրանք են, որ ես գիտեմ, Տե՛ր իմ։
3․ Այս ամենն իմանալով հանդերձ, Տե՛ր իմ, ես գիտեմ մանտրաները միայն, բայց չեմ խորացել Բարձր Ոգու՝ Աթմանի Էության մեջ։ Եվ լսել եմ քեզ նման Տիրակալներից, որ նա, ով գիտե Աթմանը, հաղթահարում է տխրությունը։ Ես տխուր եմ, Տե՛ր իմ, օգնի՜ր ինձ հաղթահարելու իմ այս տխրությունը․․․
Սանատ Կումարան ասաց նրան․
- Հիրավի, այն ամենը, ինչ դու սովորել ես և գիտես, սոսկ անուններ են։
4․ Արդարև, անուններ են միայն Ռիգվեդան, Յաջուրվեդան, Սամավեդան, չորրորդը՝ Աթհարվավեդան, հինգերորդը՝ Իթիհասա Պուրանան, Վեդաների Վեդան՝ քերականությունը, նախնիներին հարգելու կանոնները՝ Պիտրիան, թվերի գիտությունը՝ Ռասին, գուշակելու արվեստը՝ Դայվան, տոմարագիտությունը՝ Նիդհին, բանավեճի արվեստն ու տրամաբանությունը՝ Վակավա-կույան, Վարքուբարքի կանոններն ու քաղաքականությունը՝ Էկայանան, ուսմունքը դևերի մասին՝ Դևա Վիդիան, աստվածների ծագումնաբանությունը՝ Բրահմա Վիդիան, ուսմունքը տարրոգիների մասին՝ Բհութա Վիդիան, զինարվեստը՝ Քշատրիա Վիդիան, տաղաչափական արվեստը՝ Չհանդրասը, աստղաբանությունը՝ Նաքշատրա Վիդիան, օձագիտությունը՝ Սարպա Վիդիան և գեղեցիկ արվեստները։ Այս բոլորը՝ անուն են միայն։ Հարգի՜ր անվան խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
5․ Քանզի նա, ով հարգում է անվան խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել անվանը ենթակա սահմաններում՝ միայն նա, ով հարգում է անվան խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի անունից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է անունից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

Բ քհանդա
1․ - Հիրավի, խոսքն ավելի վեր է, քան անունը։ Խոսքի միջոցով ենք իմանում Ռիգվեդան, Յաջուրվեդան, Սամավեդան, չորրորդը՝ Աթհարվավեդան, հինգերորդը՝ Իթիհասա Պուրանան, Վեդաների Վեդան՝ քերականությունը, նախնիներին հարգելու կանոնները՝ Պիտրիան, թվերի գիտությունը՝ Ռասին, գուշակելու արվեստը՝ Դայվան, տոմարագիտությունը՝ Նիդհին, բանավեճի արվեստն ու տրամաբանությունը՝ Վակավա-կույան, Վարքուբարքի կանոններն ու քաղաքականությունը՝ Էկայանան, ուսմունքը դևերի մասին՝ Դևա Վիդիան, աստվածների ծագումնաբանությունը՝ Բրահմա Վիդիան, ուսմունքը տարրոգիների մասին՝ Բհութա Վիդիան, զինարվեստը՝ Քշատրիա Վիդիան, տաղաչափական արվեստը՝ Չհանդրասը, աստղաբանությունը՝ Նաքշատրա Վիդիան, օձագիտությունը՝ Սարպա Վիդիան և գեղեցիկ արվեստները, ինչպես նաև ուսմունքն աստվածային արարմունքների մասին, երկինքն ու երկիրը, քամին ու եթերը, ջուրն ու հուրը, աստվածներին ու մարդկանց, անասուններին ու թռչուններին, խոտերն ու ծառերը և բոլոր կենդանի էակներին՝ մինչև որդերը, մոծակներն ու մրջյունները․ նաև այն, ինչ արդար է կամ անարդար, ճշմարիտ է կամ սուտ, բարի է կամ չար, հաճելի է կամ տհաճ։ Զի եթե խոսքը չլիներ, անհնար կլիներ իմանալ արդարն ու անարդարը, ճշմարիտն ու սուտը, բարին ու չարը, հաճելին ու տհաճը։ Արդարև, խոսքն է այդ ամենն իմանալի դարձնում։ Հարգի՜ր խոսքի խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է խոսքի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել խոսքին ենթակա սահմաններում՝ միայն նա, ով հարգում է խոսքի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի խոսքից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է խոսքից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

Գ քհանդա
1․ Հիրավի, միտքը վեր է խոսքից։ Ինչպես բռունցքն իր մեջ պահում է ամալակա բույսի երկու պտուղ, կամ կոլայի, ակշայի երկու պտուղ, այնպես էլ միտքն է իր մեջ պարփակում թե՛ խոսքը, թե՛ անունը։ Զի եթե մեկը մտածի իր մտքում՝ «Ես կուսումնասիրեմ մանտրաները», ապա կուսումնասիրի դրանք։ Եթե մեկը մտածի իր մտքում՝ «Ես արարքներ կգործեմ», ապա կգործի դրանք։ Եթե մեկը մտածի իր մտքում՝ «Ես ցանկանում եմ զավակներ ու արջառ», ապա կցանկանա դրանք։ եթե մեկը մտածի իր մտքում՝ «Ես փափագում եմ այս աշխարհը և մյուս աշխարհը», ապա կփափագի դրանք։ Վասնզի միտքն աշխարհ է և Աթմանի դրսևորում։ Հարգի՜ր մտքի խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է մտքի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել մտքին ենթակա սահմաններում՝ միայն նա, ով հարգում է մտքի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի մտքից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է մտքից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

Դ քհանդա
1․ Հիրավի, կամենալը (Sankalpa) վեր է մտքից։ Զի եթե մեկը կամենում է մի բան, ապա և մտածում է դրա մասին և արտահայտում խոսքով՝ օգտվելով անուններից։ Անունները վերածվում են մանտրաների, մանտրաները՝ ծիսական զոհաբերությունների։
2․ Արդարև, կամենալն աթմանն ու հենարանն է այն ամենի, ինչ ամփոփում է իր մեջ։ Կամեցել են երկինքն ու երկիրը, կամեցել են քամին ու եթերը, ջուրն ու հուրը։ Դրանց կամեցման շնորհիվ անձրևն է կամենում․ անձրևի կամեցման շնորհիվ սնունդն է կամենում․ սննդի կամեցման շնորհիվ կամենում են հոգու կենսական թրթիռները․ կենսաթրթիռների կամեցման շնորհիվ կամենում են մանտրաները․ մանտրաների կամեցման շնորհիվ կամենում են ծիսական զոհաբերությունները․ զոհաբերությունների շնորհիվ աշխարհն է կամենում․ աշխարհի կամեցման շնորհիվ կամենում է ամենայն ինչ։ Ահա այսպիսին է կամենալը։ Հարգի՜ր կամեցման խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է կամեցման խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, հասնում է իր կամեցած աշխարհներին, որոնք իր նման անսասան են և ապահով հենարանի վրա խարսխված։ Կամեցմանը ենթակա սահմաններում կարող է իր կամքի տերը լինել  միայն նա, ով հարգում է կամեցման խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի կամենալուց։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է կամենալուց։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

Ե քհանդա
1․ Հիրավի, բանականությունը վեր է կամենալուց։ Զի եթե մեկը բանական է, ապա կամենում է, ապա և մտածում, մտածածն արտահայտում խոսքով, խոսքը՝ անունների միջոցով։ Անուններից ծնվում են մանտրաները, մանտրաներից՝ ծիսական զոհաբերությունները։ Բանականությունն աթմանն է այն ամենի, ինչ ամփոփում է իր մեջ։ Ուստի եթե մեկը շատ բան գիտի, բայց բանական չէ, ապա նրա մասին ասում են․ «Ոչինչ է նա, թեև շատ բան գիտի․ եթե բանական մարդ լիներ, ապա այդքան անգիտակից ձևով չէր պահի իրեն»։ Իսկ եթե մեկը, քիչ բան իմանալով հանդերձ, բանական մարդ է, ապա բոլորը սիրով լսում են նրան։ Արդարև, բանականությունը աթմանն ու հենարանն է այն ամենի, ինչ ամփոփում է իր մեջ։ Հարգի՜ր բանականության խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է բանականության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, հասնում է բանական աշխարհներին, որոնք իր նման անսասան են և ապահով հենարանի վրա խարսխված։ Բանականությանը ենթակա սահմաններում կարող է իր կամքի տերը լինել  նա, ով հարգում է բանականության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի բանականությունից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է բանականությունից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

Զ քհանդա
1․ Հիրավի, ներխոկումը (ներհայեցողությունը - meditation) վեր է բանականությունից։ Երկիրը կարծես ներխոկման մեջ է․ ներխոկման մեջ են եթերը, երկինքը, ջրերը, լեռները, աստվածներն ու մարդիկ։ Ուստի մարդկանց մեջ նրանք, ովքեր վեհության են հասնում այս աշխարհում, կարծես մասնակից են այդ ընդհանուր ներխոկմանը։ Մանր ու գռեհիկ մարդիկ կռվազան են, զազրախոս ու նենգամիտ։ Իսկ վեհ մարդիկ կարծես արժանացած լինեն ներխոկման շնորհին։ Հարգի՜ր ներխոկման խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է ներխոկման խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել ներխոկման ընդգրկած սահմաններում՝  միայն նա, ով հարգում է ներխոկման խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի ներխոկումից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է ներխոկումից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

Է քհանդա
1․ Հիրավի, իմացությունը (Vijnana) վեր է ներխոկումից (Dhyana)։ Զի իմացության միջոցով ենք իմանում Ռիգվեդան, Յաջուրվեդան, Սամավեդան, չորրորդը՝ Աթհարվավեդան, հինգերորդը՝ Իթիհասա Պուրանան, Վեդաների Վեդան՝ քերականությունը, նախնիներին հարգելու կանոնները՝ Պիտրիան, թվերի գիտությունը՝ Ռասին, գուշակելու արվեստը՝ Դայվան, տոմարագիտությունը՝ Նիդհին, բանավեճի արվեստն ու տրամաբանությունը՝ Վակավա-կույան, Վարքուբարքի կանոններն ու քաղաքականությունը՝ Էկայանան, ուսմունքը դևերի մասին՝ Դևա Վիդիան, աստվածների ծագումնաբանությունը՝ Բրահմա Վիդիան, ուսմունքը տարրոգիների մասին՝ Բհութա Վիդիան, զինարվեստը՝ Քշատրիա Վիդիան, տաղաչափական արվեստը՝ Չհանդրասը, աստղաբանությունը՝ Նաքշատրա Վիդիան, օձագիտությունը՝ Սարպա Վիդիան և գեղեցիկ արվեստները, ինչպես նաև ուսմունքն աստվածային արարմունքների մասին, երկինքն ու երկիրը, քամին ու եթերը, ջուրն ու հուրը, աստվածներին ու մարդկանց, անասուններին ու թռչուններին, խոտերն ու ծառերը և բոլոր կենդանի էակներին՝ մինչև որդերը, մոծակներն ու մրջյունները․ նաև այն, ինչ արդար է կամ անարդար, ճշմարիտ է կամ սուտ, բարի է կամ չար, հաճելի է կամ տհաճ։ Արդարև, այս ամենն իմանում ենք իմացության միջոցով։ Հարգի՜ր իմացության խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է իմացության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել իմացության ընդգրկած սահմաններում՝  միայն նա, ով հարգում է իմացության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի իմացությունից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է իմացությունից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

Ը քհանդա
1․ Հիրավի, զորությունը (Bala) վեր է իմացությունից։ Մեկ զորավոր մարդը կարող է ահուդողի մեջ պահել հարյուրավոր իմացողների։ Զորավորը, բարձրանալով, նաև գործունյա մարդ է դառնում, ապա և շրջագայելով այցելում է իմաստուններին, նստում նրանց առաջ։ Նստելով իմաստունների առաջ՝ նա դառնում է տեսնող, լսող, մտածող, հասկացող, գործող և իմացող մարդ։ Արդարև, երկիրն անսասան է մնում զորության շնորհիվ, եթերն անսասան է մնում զորության շնորհիվ, երկինքը, լեռները, աստվածներն ու մարդիկ անսասան են մնում զորության շնորհիվ, անասունները, թռչունները, խոտերն ու ծառերը և բոլոր կենդանի էակները մինչև որդերը, մոծակներն ու մրջյունները՝ զորության շնորհիվ։ Ողջ աշխարհն ամուր է մնում զորության շնորհիվ։ Հարգի՜ր զորության խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է զորության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել զորության ընձեռած սահմաններում՝  միայն նա, ով հարգում է զորության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի զորությունից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է զորությունից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

Թ քհանդա
1․ Հիրավի, սննդառությունը վեր է զորությունից։ Զի եթե մեկը չսնվի տասը օր ու գիշեր, ապա, եթե կենդանի էլ մնա, ի զորու չի լինի տեսնել, լսել, մտածել, հասկանալ, գործել և իմանալ։ Իսկ սնվելու շնորհիվ կդառնա տեսնող, լսող, մտածող, հասկացող, գործունյա և իմացող մարդ։ Հարգի՜ր սննդառության խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է սննդառության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել սննդառության ընձեռած սահմաններում՝  միայն նա, ով հարգում է սննդառության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի սննդառությունից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է սննդառությունից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

Ժ քհանդա
1․ Հիրավի, ջուրը վեր է սննդից։ Զի եթե անձրև չգա, ապա հոգու զգայարաններին կպարուրի վախը․ «Սննդի պակասություն կլինի»։ Իսկ եթե առատ անձրև տեղա, հոգու զգայարանները կկայտառանան․ «Սնունդն առատ է լինելու»։ Ջրով են կենսական կերպարանք առնում երկիրը, եթերը, լեռները, աստվածներն ու մարդիկ, անասուններն ու թռչունները, բոլոր կենդանի էակները մինչև որդերը, մոծակներն ու մրջյունները։ Արդարև, այս ամենը ջրի շնորհիվ է կենսական կերպարանք առնում։ Հարգի՜ր ջրի խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է ջրի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել ջրի ընձեռած սահմաններում՝  միայն նա, ով հարգում է ջրի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի ջրից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է ջրից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

ԺԱ քհանդա
1․ Հիրավի, հուրը վեր է ջրից։ Զի հուրը միանում է քամուն և շիկացնում եթերը։ Եվ այնժամ ասում են․ «Շոգ է, երկնքից կրակ է թափվում, ուրեմն շուտով անձրև է գալու»։ Ահա այս նշանով է սկզբում հուրը դրսևորում իրեն և ապա եթերից ստեղծում ջուրը՝ երկինքը ծայրեծայր շամփրելով և որոտ առաջացնելով։ Այդ ժամանակ է, որ մարդիկ ասում են․ «Կայծակը փայլատակեց, ամպերը որոտացին, ուրեմն շուտով անձրև կսկսվի»։ Հարգի՜ր հրի խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է հրի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել հրի ընձեռած սահմաններում՝  միայն նա, ով հարգում է հրի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի հրից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է հրից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

ԺԲ քհանդա
1․ Հիրավի, եթերը (Akasha) վեր է հրից։ Զի եթերն է արևի և լուսնի, ինչպես նաև կայծակի, աստղերի ու հրի գոյության վայրը։ Կանչում ենք եթերի միջով, լսում ենք եթերի միջով, պատասխանում ենք եթերի միջով։ Եթերի գրկում ուրախանում ենք, երբ միասին ենք լինում, և եթերի գրկում չենք ուրախանում, երբ առանձին ենք լինում։ Եթերի մեջ են ծնվում բոլոր իրերը և ծնվելուց հետո կրկին դեպի եթերն են ձգվում։ Հարգի՜ր եթերի խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է եթերի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, հասնում է եթերով լի աշխարհներին, որոնք լուսավոր են, անսահման, ճնշումից ու ցավից զերծ և տարածվում են անհունորեն։ Եթերի ընդգրկած սահմաններում կարող է իր կամքի տերը լինել նա, ով հարգում է եթերի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի եթերից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է եթերից։

- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։


ԺԳ քհանդա
1․ Հիրավի, հիշողությունը (Smarana) վեր է եթերից։ Զի եթե հիշողությունից զրկվածները մի տեղ հավաքվեն, ապա ոչինչ չեն լսի, ոչինչ չեն մտածի, ոչինչ չեն իմանա։ Իսկ եթե հիշողություն ունենան, ապա կլսեն իրար, կմտածեն ու կիմանան։ Արդարև, հիչողության միջոցով է, որ ճանաչում ենք մեր զավակներին․ հիշողության շնորհիվ է նաև, որ ճանաչում ենք մեզ պատկանող անասուններին։ Հարգի՜ր հիշողության խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է հիշողության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, կարող է իր կամքի տերը լինել հիշողության ընդգրկած սահմաններում՝ նա, ով հարգում է հիշողության խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի հիշողությունից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է հիշողությունից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

ԺԴ քհանդա
1․ Հիրավի, Հույսը (Asa)  վեր է, քան հիշողությունը։ Զի Հույսով ջերմացած հիշողությունը մանտրաներն ուսումնասիրելու փափագ է ծնում, ծիսական զոհաբերություններ կատարելու, զավակներ ու արջառներ ունենալու, այս և մյուս աշխարհը ճանաչելու փափագ է ծնում։ Հարգի՜ր Հույսի խորհուրդը և ներհայիր այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, ո՜վ իմաստուն Նարադա։
2․ Քանզի նա, ով հարգում է Հույսի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում, Հույսի շնորհիվ հասնում է իր բոլոր փափագների իրականացմանը։ Նրա աղոթքներն իզուր չեն անցնում։ Հույսի ընդգրկած սահմաններում կարող է իր կամքի տերը լինել նա, ով հարգում է հույսի խորհուրդը և ներհայում այն իբրև Բրահմանի դրսևորում։
- Տե՛ր իմ, իսկ կա՞ մի բան, որ վեր լինի Հույսից։
- Այո՛, կա այն, ինչ վեր է Հույսից։
- Ասա՛ ինձ դրա մասին, Տե՛ր իմ։

ԺԵ քհանդա
1․ Հիրավի, Պրանան վեր է Հույսից։ Ինչպես անվակունդին ամրացված են բոլոր անվաճաղերը, այնպես էլ ամենայն ինչ՝ Անունից մինչև Հույս, ամրացված են Պրանային։ Պրանան շունչ է տալիս ինքն իրեն։ Պրանան հայր է, Պրանան՝ մայր, Պրանան՝ եղբայր և քույր, Պրանան՝ ուսւոցիչ է և Բրահմանի դրսևորում։
2․ Զի եթե մեկն անվայել բան է ասում հոր, մոր, եղբոր, քրոջ, ուսուցչի կամ բրահմայի հասցեին, ապա նրան ասում են․ «Անաչի՛ր, դու վիրավորում ես հորդ, մորդ, եղբորդ, ուսուցչիդ կամ բրահմային»։
3․ Բայց եթե Պրանան արդեն լքել է նրանց, և նրանց մարմինները ենթակա են հրկիզման, ապա նրան ոչ ոք չի ասի․ «Դու սպանում ես հորդ, մորդ, եղբորդ, քրոջդ, ուսուցչիդ կամ բրահմային»։
4․ Արդ, ուրեմն, Պրանան այդ ամբողջն է։ Արդարև, նա ով տեսնում, մտածում և իմանում է այս մասին՝ դառնում է Աթիվադին և վերջին խոսքն է ասում ցանկացած բանավեճում։ Ուստի եթե մարդիկ նրան ասեն՝ «Դու Աթիվադին» ես, ապա թող նա չժխտի դա և ասի․ «Այո՛, ես Աթիվադին եմ»։

ԺԶ քհանդա
Այնուհետև Սանատ Կումարան ասաց Նարադային․
– Արդարև, Աթիվադին է նա, ով բանավեճում հաղթում է գերագույն Ճշմարտության (Satya) շնորհիվ։
Նարադան հարցրեց․
– Տե՛ր իմ, կարո՞ղ եմ ես Աթիվադին լինել Ճշմարտության շնորհիվ։
– Բայց նախ պետք է ձգտես իմանալ Ճշմարտությունը։
– Ես ձգտում եմ իմանալ Ճշմարտությունը, Տե՛ր իմ։

ԺԷ քհանդա
– Հիրավի, եթե մեկն իմանում է, ապա ասում է Ճշմարտությունը։ Ով չի իմանում՝ չի ասում․ Ճշմարտությունն ասում է իմացող մարդը միայն։ Բայց նախ պետք է ձգտես իմանալ Իմացությունը։
– Ես ձգտում եմ իմանալ Իմացությունը, Տե՛ր իմ։

ԺԸ քհադա
– Հիրավի, եթե մեկը մտածում է, ապա իմանում է։ Ով չի մտածում՝ չի իմանում․ Իմանում է մտածող մարդը միայն։ Բայց նախ պետք է ձգտես իմանալ մտածողությունը։
– Ես ձգտում եմ իմանալ մտածողությունը, Տե՛ր իմ։

ԺԹ քհանդա
– Հիրավի, եթե մեկը հավատում է, ապա մտածում է։ Ով հավատ չունի՝ չի մտածում․ մտածում է հավատք ունեցող մարդը միայն։ Բայց նախ պետք է ձգտես իմանալ հավատքը։
– Ես ձգտում եմ իմանալ հավատքը, Տե՛ր իմ։

Ի քհանդա
– Հիրավի, եթե մեկը նվիրված է իր Ուսուցչին ու հաստատակամ է, ապա հավատում է։ Ով նվիրված ու հաստատակամ չէ՝ չի հավատում․ հավատում է նվիրված ու հաստատակամ մարդը միայն։ Բայց նախ պետք է ձգտես իմանալ նվիրվածությունն ու հաստատակամությունը։

– Ես ձգտում եմ իմանալ նվիրվածությունն ու հաստատակամությունը, Տե՛ր իմ։

(շարունակելի)

среда, 21 июня 2017 г.

ԱՐԱՄԱԶԴ - ՍԱՆԱՏ ԿՈՒՄԱՐԱՅԻ ՆՈՐ ՈՒՂԵՐՁԸ

 Ներկայումս միայն ձեր ջանքերից է կախված մարդկության ապագան
 
Սանատ Կումարա
20 հունիսի, 2017 թ.
 
ԵՍ ԵՄ Սանատ Կումարան:
Ես ահա եկել եմ:
Որքան էլ դժվարին լինեն մոլորակի պայմանները, Մենք ձեզ օգնության ենք շտապում: Եվ մեր ամեն մի հանդիպման ժամանակ ձեզ ենք մեկնում Մեր օգնության ձեռքը:
Անփոփոխ կերպով:
Մշտապես:
Աշխարհների միջով:
Այսօր Ես եկել եմ, որպեսզի պատասխանեմ այն հարցին, որը մտովի կամ բարձրաձայն հնչեցնում են ձեզնից շատերը. «Ի՞նչ անել... Կա՞ արդյոք որևէ ելք այն փակուղուց, որին այժմ դեմ է առել մարդկությունը»:
Պաշտելինե՛րս, Ես չեմ հոգնում կրկնելուց, որ ցանկացած իրավիճակից միշտ կա աստվածային ելք, և ցանկացած խնդիր ունի իր աստվածային լուծումը:
Եթե այդ ելքն ու այդ լուծումը չլինեին, ապա Մենք այսքան ջանք ու էներգիա չէինք ծախսի, որ գանք ու ձեզ հասցնենք Մեր Խոսքը:
Այժմ Ես ուզում եմ ձեզ հիշեցնել, որ ներկայումս Երկրի վրա մարմնավորվել են աննախադեպ քանակությամբ լուսակիրներ:
144 000 մարմնավորված լուսակիրներից յուրաքանչյուրը ներուժ ունի հասնելու Քրիստոս-գիտակցության մակարդակին: Դուք նաև գիտեք, որ դա մարդկային գիտակցության այն մակարդակն է, որով հնարավոր է դառնում մարդկանց ամենաբարձր մակարդակի համախմբումը: Ըստ էության, գիտակցության այդ մակարդակն առավելագույն չափով մոտեցված է Համբարձյալ Դասերին:
Գիտակցության այդ մակարդակում հնարավոր է լուսակիրների ճշմարիտ Ոգեղեն համախմբում:
Դա Սուրբ Հոգու Համայնքի գիտակցության մակարդակն է: Դա նաև Երկրի վրա Լույսի Եղբայրության գիտակցության մակարդակն է:
Եվ դա է հենց այն մակարդակը, որին անհրաժեշտ է ձգտել-հասնել...
Հենց որ 144 000 լուսակիրները հասնեն Քրիստոսի գիտակցության մակարդակին և միաբանվեն Երկրի հոգևոր Եղբայրության մեջ, մոլորակի իրադրությունը կփոխվի համարյա ակնթարթորեն:
Ինչու՞ մինչև այժմ դա տեղի չի ունենում: Ինչու՞ լուսակիրները չեն կարողանում միաբանվել...
Ես կարող եմ պատասխանել այդ հարցին:
Պատճառը ձեր մեջ փնտրեք: Երբ Միասնության, Եղբայրության և Սիրո Ոգին հառնում է ձեր սրտերում, ձեր գիտակցությամբ դուք բարձրանում եք Քրիստոս-գիտակցության մակարդակին:
Ձեզնից ամեն ոք ունեցել է պայծառացման, ներքին երջանկության և Բերկրանքի այդպիսի րոպեներ:
Սակայն ամբողջ խնդիրն այն է, որ կարողանաք այդ վիճակը պահպանել հնարավորինս երկար ժամանակով. սկզբում՝ մեկ ժամ, հետո՝ ամբողջ օրվա ընթացքում, այնուհետև՝ շաբաթների, ամիսների, տարվա ընթացքում:
Այնժամ վրա կհասնի այն պահը, երբ գիտակցության այդ մակարդակը ձեզ համար բնական կդառնա, և այլևս ոչ մի պատրվակով դուք չեք ուզենա բաժանվել դրանից: Աշխարհի ոչ մի հրապուրանք այլևս ունակ չի լինի ձեզ դուրս հանելու աստվածային ներքին Ուղուց:
Իսկ հիմա եկեք միասին խորհրդածենք. ինչու՞, չնայած բոլոր ջանքերին, չի հաջողվում պահպանել գիտակցության այդ բարձր մակարդակը:
Կան աշխարհում գործող ուժեր, որոնց Մենք անվանում ենք Մեզ հակադիր ուժեր: Այդ ուժերի խնդիրն է՝ թույլ չտալ մարդկությանը, որ անցում կատարի իր էվոլյուցիոն զարգացման նոր մակարդակին:
Այդ ուժերը գործում են ինչպես հենց ձեր ներսից, այնպես էլ դրսից: Ուստի, պաշտելինե՛րս, դժվա՜ր է ոչ միայն գիտակցության արժանավայել մակարդակ  պահպանելը, այլև թեկուզ կարճ ժամանակով դրան հասնելը:
Իսկ ո՞րն է ելքը...
Միայն ամենօրյա գիտակցված ջանքերի գործադրումը՝ Աստծուն մոտենալու համար...
Միայն համառությունը...
Միայն նվիրվածությունն Աստծո Կամքին...
Դուք հստակ պետք է գիտակցեք, որ ներկայումս միայն ձեր ջանքերից է կախված մարդկության ապագան:
Հարկավոր է միաբանվել անարատության ու նվիրվածության ճերմակահուր-լազուր դրոշի ներքո:
Անխտիր բոլոր լուսակիրներին է դա վերաբերում...
Միշտ հիշե՛ք. միաբանվելու, համագործակցելու ունակությունը՝ Քրիստոս-գիտակցություն ձեռք բերելու հայտանիշն է:
Ջրհոսի դարաշրջանի էներգիաները՝ միաբանության, համագործակցության էներգիաներն են:
Ուստի այն ամենը, ինչ Նոր դարաշրջանի էներգիաներին հակառակ է գործում, կսրբվի երկրի երեսից:
Դա անբեկանելի գործընթաց է:
Ուստի և ձեզ Ուսմունք է տրվում ընտրության մասին:
Ինքներդ եք ընտրում՝ ընթանա՞լ Ուղով, թե՞ արժանանալ խաշամի ճակատագրին:
Դա ձե՛ր ընտրության հարցն է:
Եվ այդտեղ է ձեր պատասխանատվությունը:
Աստված ամենակարող է:
Բայց Նա չի միջամտի ձեր ազատ կամքին:
Եվ եթե ձեր ազատ կամքով դուք որոշել եք ընթանալ դեպի անդունդ տանող ուղով, ապա դա ձեր ընտրությունն է և ձեր պատասխանատվությունը:
Արդեն իսկ մարմին առած 144 000 լուսակիրները, որոնք ունակ կդառնան պահպանելու իրենց Քրիստոս-գիտակցության մակարդակը, կփոխեն աշխարհը:
Կա պլան, և կա համապատասխան շարժման ուղղություն:
Ե՛վ ինքներդ ձեզ, և՛ ձեր կողքին եղածներին ամեն օր հիշեցրե՛ք գիտակցության հնարավորինս բարձր մակարդակ պահպանելու անհրաժեշտության մասին:
Ամեն օր ձգտե՛ք համախմբվել անարատության ու բարոյականության, Աստծո Կամքին նվիրվածության և դեպի լուսավոր ապագա մղվածության ճերմակահուր-լազուր դրոշի ներքո:
Ես ձեզ հաջողություն եմ մաղթում դեպի Հավերժություն տանող ձեր Ուղու վրա...

ԵՍ ԵՄ Սանատ Կումարան: ՕՄ

Տատյանա Միկուշինա, 2017 թ.


թարգմանեց Խ. Մանասելյանը

вторник, 11 октября 2016 г.

ՍՊԻՏԱՄԱ ԶՐԱԴԱՇՏ - Պատիվ ու գովք ուղղահավատներին...

Սպիտամա Զրադաշտ
6 հունիսի, 2010 թ.
Պատիվ ու գովք ուղղահավատներին... 

ԵՍ ԵՄ Զրադաշտը...
Ես այսօր եկել եմ, որպեսզի ձեր սրտերում բորբոքեմ Հուրը...
Ա՜խ, մարդկանց հիշողությունը որքա՜ն կարճ է: Թերևս ձեզնից շատ քչերն են հիմա հիշում, որ ես շատ անգամ եմ մարմին առել Երկրի վրա, որպեսզի Երկրի մարդկությանը մատուցեմ իր աստվածային բնույթի մասին Ուսմունքը: Եվ Հուրն է, որ ամենից ավելի լավ է նշանավորում մարդու աստվածային բնույթը:
Դուք մոռացել եք ձեր աստվածային ծագման մասին: Ուստի մեզ՝ Մեծ Սպիտակ Եղբայրության Վեհապետներիս, վիճակվում է կրկին ու կրկին ձեզ այցի գալ տարբեր դեսպանորդների միջոցով, որպեսզի ձեզ հիշեցնենք ձեր Աստվածայնության մասին:
Ես եղա իմ Ուսուցչի՝ Արամազդի մարգարեն: Հավանաբար հիմա ձեզ ավելի քաջածանոթ է իմ Ուսուցչի մի այլ անունը՝ Սանատ Կումարա...
Այո, այո՛, Սանատ Կումարա... Այդ Մեծ Ոգին շատ բան է արել Երկրի մարդկության համար և հիմա ևս շարունակում է Իր Գործը:
Եվ ձեզնից շատերը, շա՜տ շատերը կարող են հիշել իրենց վաղեմի կապը Սանատ Կումարայի հետ: Այդ հուշը ներքին մակարդակներով առկա է ձեր ներսում և հազիվհազ է դրսևորվում ձեր արտաքին գիտակցությամբ:
Ո՜վ, Սանատ Կումարայի ուղղահավատնե՛ր...
Ո՜վ, Սանատ Կումարայի մաքրակյացնե՛ր...
Ձեզնից շատերը հիմա կարդում են իմ այս Ուղերձը: Ձեզնից շատերն այժմ մարմնավորվել են մոլորակի վրա, որպեսզի համակշռություն պահպանեն, որպեսզի իրենց մարմիններով անցկացնեն Հուրը՝ արարչական Հուրը, որի նշանը ֆիզիկական ոլորտում կրակի բոցն է: Այն ձեզ հիշեցնում է ձեր էության մասին. քանզի նուրբ ոլորտից դուք երևում եք հենց կրակի բոցերի պես: Եվ ես բերկրանք եմ զգում, երբ մոլորակին տիրած խավարում այսուայնտեղ հանկարծ բռնկվում է Սպասավորության ջահը: Եվ ձեր շուրջը լուսավորվում է Պայծառեցման այն Լույսով, որով լեցուն է ձեր էությունը:
Ես մտաբերում եմ այն հեռավոր ժամանակները, երբ մարդկանց նվաճումները չէին գնահատվում ո՛չ քսակի հաստությամբ, ո՛չ էլ զբաղեցրած պաշտոնով: Հիշում եմ այն ժամանակները, երբ մարդիկ աշխարհում ամենից առավել բարձր էին դասում արարչական Հրո ի հայտ գալը մարդու ներսից: Եվ այդ Հուրն անզեն աչքով տեսանելի էր լինում: Հնարավոր չէր լինում ո՛չ թաքցնել սեփական նվաճումները, ո՛չ էլ մարդկանց մոլորեցնել կեղծ ձեռքբերումներով, որովհետև ամեն ինչ ակներև էր դառնում: Աստվածային Հուրը միայն աչքերից չէր շողարձակում, այլ բառացիորեն պարուրում էր բոլոր մարմինները՝ ներառյալ նաև ֆիզիկականը:
Դրանք երանավետ, ոչնչի հետ չհամեմատվող ժամանակներ էին: Իսկ Սանատ Կումարան հնարավորություն ուներ տարին մեկ անգամ՝ Հրո տոնի ժամանակ, ներկա գտնվելու մեր մեջ: Եվ բոլորը հնարավորություն էին ստանում տեսնելու Իր պատկերն այն Հրո միջով, որով Ինքն իջնում էր:
Որքան բարձր էին լինում մարդու հոգևոր նվաճումները, այնքան նա ավելի շատ էր կարողանում մոտ գալ Արամազդին և խոնարհվել Նրա առաջ: Իսկ նրանք, որոնց աստվածային բանականությունը մթագնված էր լինում, նույնպես փորձում էին մոտենալ՝ հավակնելով ցուցադրել Աստծո հետ իրենց միասնությունը: Սակայն անմիջապես այրվում էին Արամազդի արարչական Հրում կամ շուտափույթ հեռու էին փախչում խանձված կատուների պես:
Ձեր օրոք այդպես չէ: Դուք պատվում եք ոչ թե բարեմասնությունը, այլ արատը: Եվ չունեք չափանիշ, որով կարողանայիք զանազանել մեկը մյուսից: Ամեն ինչը ձեզ նույնաբար գորշ ու անբարետես է երևում: Սակայն ես պնդում եմ, որ ձեր մեջ կա՛ն ուղղահավատներ: Եվ ես դեպի նրանց սրտերն եմ առաքում իմ Հուրը. այդ ճառագայթն այժմ կարող է Կրակ բորբոքել նրանց սրտերի զոհարանի վրա: Եվ մարմրող ճրագների միջավայրում նորից կբորբոքվի արարչական Հուրը:
Ձեր խնդիրն է՝ ետ բերել այն օրհնյալ ժամանակները, երբ աստվածային Էակները կարողանում էին այցի գալ ձեզ: Թեկուզ կարճատև, թեկուզ տարին մեկ անգամ՝ բայց եթե դա հաջողվի, ապա դուք ի վիճակի կլինեք ամբողջ տարվա ընթացքում բարձր պահել ձեր գիտակցությունը և թույլ չտալ այն պարսավելի անապատացումը, որն այժմ տիրում է ձեր աշխարհում:
Ձեր գիտակցության բոլոր մգլապատ անկյունները, նրա վրա նստած ողջ վաղեմի փոշին անհրաժեշտ է այրել արարչական Հրով:
Թո՛ղ որ հրե սալամանդրներն այժմ զբաղվեն Երկիր մոլորակի տարածքի մաքրման գործով:
Թո՛ղ որ Երկիրը ստանա իր մկրտությունը Հրով և մաքրազերծվի խավարից ու քայքայումից:
Ես եկել եմ ձեր սրտերում կրկին բորբոքելու Հրո պաշտամունքը: Եկել եմ ձեր սրտերում հաստատելու հավատն ու նվիրվածությունը Արամազդի՝ Սանատ Կումարայի նկատմամբ:
Նոր դավանանքներ ի հայտ եկան այն կրոնի փոխարեն, որը ես հիմնադրեցի և եղա դրա մարգարեն: Իրենց հիմքում այդ նոր դավանանքները ոչնչով չէին հակասում զրադաշտականությանը: Սակայն Հրո դրսևորումը նվազեց: Եվ մարդիկ կորցրին գիտակցության այն բարձր մակարդակը, որի շնորհիվ կարողանում էին արարչական Հուր իջեցնել Երկիր մոլորակի համար: Եվ ամեն ինչը ենթակա դարձավ ավելի ու ավելի շատ անապատացման: Մարդիկ դադարեցին տարբերել Լույսը խավարից:
Ձեր խնդիրն է՝ վերականգնել Հրո անցումը ձեր աշխարհով: Դուք դա կարող եք անել ձեր չակրաների միջոցով:
Նվիրյալ ու ճշմարիտ Այրե՛ր Սանատ Կումարայի. 144 000 Քրիստոս-Էակնե՛ր, որ մշտապես մարմնավորվում և կրում եք ձեր Սպասավորության ջահը. ձեր ժամը հասե՜լ է: Արթնացե՜ք...
Ձեր հերոսական ջանքերի շնորհիվ է հենց, որ այս ողջ ժամանակի ընթացքում մոլորակը հարատևում է: Բայց այժմ հասել է այն պահը, երբ դուք պետք է սրընթաց առաջ անցնեք:
Պատիվ ու գո՜վք ուղղահավատ առաջամարտիկներին...
Ձեզ վիճակված է անխոնջ կերպով աստվածային սկզբունքներ հաստատել մոլորակի վրա: Գործունեության ամեն մի բնագավառում: Ամեն ինչում...
Եվ ձեր էության խորքից վեր հառնող արաչական Հրից խանձված կատուների պես հեռու կփախչեն բոլոր նրանք, ովքեր կփորձեն մնալ հին գիտակցությանբ և պահպանել իրենց եսակենտրոնությունն ու վատագույն վարվելակերպերը:
Մաքրակյացնե՛ր Սանատ Կումարայի, Ոգու մարտիկնե՛ր, առա՜ջ...
Հիմա ձե՛ր հերթն է...


ԵՍ ԵՄ Զրադաշտը՝ հանուն Երկրի մարդկության Սպասավորության Բոցում

Տատյանա Միկուշինա, 2010թ.
թարգմանեց Խ. Մանասելյանը

вторник, 21 июня 2016 г.

ՏԵՐ ՇԻՎԱՅԻ (ՇԻՎԻՆԻ-ՍԻՒՆԻ) ՆՈՐ ՈՒՂԵՐՁԸ

Ուսմունք Լույսի կիզակետի մասին

Տեր Շիվա
20 հունիսի, 2016 թ.

ԵՍ ԵՄ Շիվան...
Ես եկել եմ ամառային արևադարձի այս օրով...
Ես պատրաստ եմ հանուն ձեզ հաղթահարելու բոլոր դժվարություններն ու խոչընդոտները, որպեսզի դուք կարողանաք վայելել մեր հաղորդակցության բերկրանքը:
Այժմ ես կամենում եմ, որ դուք կենտրոնացնեք ձեր բոլոր ուժերը և ձեր հոգու ունակությունները:
Հեռացե՛ք առօրեական ունայն մտքերից:
Մարե՛ք քմայքների կրակը:
Հեռու՛ վանեք հակասական զգացմունքները:
Վայելե՛ք ներքին անդորրը, հավերժությունը՝ հավերժության շնչառությունը:
Ներշնչում...
Արտաշնչում...
Միացե՛ք համայն Տիեզերքի շնչառությանը:
Ա՛յ, հիմա կարող եմ ձեզ հետ կիսվել Վեհապետների Ուսմունքով:
Այսօրվա մեր զրույցի առարկան կլինի մի բան, որը շոշափել հնարավոր չէ, և ձեզնից շատերն էլ նույնիսկ ունակ չեն այն զգալու:
Ստիպված կլինեք ուղղակի հավատալու իմ խոսքին: Իսկ եթե հավատալ չեք ուզում, ապա  իմաստ չունի, որ կարդաք կամ լսեք իմ Ուղերձը:
Այսպիսով, պետք է ասեմ, որ մեր Ուղերձներում, հատկապես՝ մեր Դեսպանորդի գործունեության սկզբնական շրջանում, մենք հիշատակել ենք այնպիսի մի հասկացություն, ինչպիսին Լույսի կիզակետն է:
Դուք երևի հիշում եք, որ 2005 թվականին Լույսի կիզակետն Ամերիկայից տեղափոխվեց Ռուսաստան:
Իսկ ի՞նչ բան է Լույսի կիզակետը:
Ես այսօր ձեզ Ուսմունք կտամ հենց այդ թեմայի վերաբերյալ:
Լույսի կիզակետը՝ Աստվածային էներգիա փոխանցելու հնարավորությունն է: Այն տարածության ու ժամանակի իրական մի կետ է, որով վիթխարի քանակությամբ Աստվածային էներգիա է փոխանցվում ֆիզիկական աշխարհին: Աստվածային էներգիայի այդ քանակությունը միանգամայն բավարար է, որպեսզի աշխարհի ցանկացած երկրում իրականացվեն ցանկացած փոփոխություններ:
Սակայն, որպեսզի այդ փոփոխություններն իրականացվեն, պետք է բավարարվեն որոշակի պայմաններ:
Նախ ասենք, որ Լույսի կիզակետն անշարժ ամրացված չէ ֆիզիկական աշխարհում ինչ-որ տեղ: Այն ո՛չ քար է, ո՛չ էլ շինություն:
Լույսի կիզակետն ամրակցված է մեր Դեսպանորդի նուրբ մարմիններին: Դա ֆիզիկական աշխարհին Լույս փոխանցելու նրա ունակությունն է, որը նա ձեռք է բերել ինչպես նախկին մարմնավորումների, այնպես էլ ներկա կյանքի ընթացքում:
Նրա Լույս փոխանցելու ունակությունը դեռ չի նշանակում, թե այդ Լույսը՝ Աստվածային էներգիան, կհասնի թանձրաշխարհին: Ո՛չ, որպեսզի Աստվածային էներգիան տեղ հասնի, անհրաժեշտ է, որ դրա համար առկա լինեն համայն տիեզերքի Բարձրագույն Խորհուրդների և Կարմայական Վարչության համապատասխան որոշումները:
Ներկայումս մեր Դեսպանորդի նուրբ մարմիններին ամրակցված Լույսի կիզակետը փոխանցում է իր նախատեսված հզորության սոսկ 10 տոկոսի չափով:
Ինչու՞ է այդպես...
Պատճառն այն է, որ ֆիզիկական ոլորտում մեր պլանների իրականացման համար պայմաններ չկան:
Մենք երկար ենք խոսել այն հնարավորության մասին, որը 2005 թվականին ընձեռնվեց Ռուսաստանին:
Սակայն անհրաժեշտ էր, որ ֆիզիկական ոլորտում այդ հնարավորության իրականացման համար համապատասխան պայմաններ ստեղծվեն:
Մենք բազմակիորեն խնդրեցինք հոգ տանել մեր Դեսպանորդի համար, ինչը պահանջում էր նվիրյալ սրտերի՝ այնպիսի սրտերի առկայություն, որոնք պատրաստ են ինքնազոհողության գնալ՝ հանուն Լույսի, հանուն Վեհապետների պլանների իրականացման:
Ինչպե՞ս է աշխատում Լույսի կիզակետը. նախ պետք է գտնվեն նկրտում ունեցող, նվիրյալ սրտեր, որոնք մեր Դեսպանորդի նկատմամբ տածած սիրո զգացման, երախտագիտության, հարգանքի ու ակնածանքի շնորհիվ ունակ են դառնում ստանալու այն Աստվածային էներգիայի մի մասը, որը նախատեսված է մեր Լույսի կիզակետի միջոցով տարածել ֆիզիկական աշխարհում:
Եվ մեր էներգիայի նկատմամբ ընկալունակ հոգիների քանակի աճին զուգընթաց՝ Մենք սկսում ենք մեծացնել էներգիայի աղբյուրի հզորությունը, ինչի արդյունքում Լույսի կիզակետով բավարար քանակի էներգիա է ներմղվում  ֆիզիկական աշխարհ:
Այդ ընթացքում մեզ նվիրված սաներից յուրաքանչյուրն ավելի ու ավելի շատ Աստվածային էներգիա է ստանում՝ նման այն բանին, ինչպես ատոմակայանից դեպի դուրս տարածվող լարերով հոսանքը հասնում է բազմաթիվ օբյեկտների, աշխատեցնում մեխանիզմներն ու մեքենաները, լուսավորում տներն ու փողոցները:
Ճիշտ նույն կերպ՝ գործին պատրաստ սրտերի միջոցով Աստվածային էներգիայով հագեցվում է տարածությունը: Ֆիզիկական ոլորտի թրթռանքները փոխվում են, ինչի արդյունքում այն արատավոր բաները, որոնք այժմ տեղի են ունենում Երկրում, կանխարգելվում են տարածությունը հագեցրած Աստվածային Լույսով: Ճիշտ այնպես, ինչպես հանցագործների համար համեմատաբար դժվար է լինում օրը ցերեկով մութ գործեր կատարելը:
Այնուհանդերձ տեղի չունեցավ այն, ինչ Մենք ակնկալում էինք:
Մեր Ուսմունքը մարդկանց պահանջարկին չհամապատասխանեց:
Թեև Մեր Ուսմունքը շատերն էին կարդում, սակայն չգտնվեցին նրանք, որոնց սրտերում լիարժեքորեն բռնկվեր Սպասավորության բոցը:
Կրկնեմ մեկ անգամ ևս՝ Սպասավորության բոցը բռնկվում է միայն այն սրտերում, որտեղ առկա են Վեհապետների և մեր Դեսպանորդի նկատմամբ նվիրվածություն, սեր, երախտագիտություն, հարգանք ու ակնածանք:
Անցած տասը տարիների ընթացքում Մենք չկարողացանք բավարար քանակությամբ այդպիսի նվիրյալ սրտեր գտնել:
Ուստիև Լույսի կիզակետը չէր կարող գործել ամբողջ հզորությամբ, և մարդիկ բավարար քանակի էներգիա չստացան, որպեսզի բարեփոխեն ֆիզիկական ոլորտը:
Իսկ այն բանից հետո, երբ 2012 թ-ին հաշվեհարդարի փորձ եղավ մեր Դեսպանորդի նկատմամբ, Ես նրան հրամայեցի անհապաղ լքել Ռուսաստանի տարածքը:
Եվ այսպես, Աստվածային հնարավորությունը ներկայումս չի գործում Ռուսաստանի տարածքում:
Լույսի կիզակետը դուրս է հանված Ռուսաստանից:
Այս կամ այն երկրի զարթոնքը կամ որևէ երկրում տեղի ունեցած տնտեսական հրաշքը մարդկային ինտելեկտը հակված է կապելու գիտության ու տեխնիկայի նվաճումների, կառավարման կամ էլ առաջավոր տեխնոլոգիաների ներդրման հետ:
Սակայն այդ ամենը սոսկ հետևանքն են այն բանի, որ այս կամ այն երկրի ժողովուրդը թույլ է տալիս, որ իր տարածքում Վեհապետների դեսպանորդ ներկա գտնվի:
Մեր ոչ բոլոր դեսպանորդներն են ազդարարվում: Նրանցից շատերը գործում են կատարելապես անհայտ, բայց և կարողանում են Աստվածային էներգիա ներարկել այնտեղ, որտեղ դա անհրաժեշտ է անել՝ ըստ Վեհապետների պլանների:
Իսկ եթե որևէ երկրում մեր դեսպանորդը հետապնդվում է, հալածվում և հարգանքի չի արժանանում, ապա այդ երկիրը կանգնում է անդունդի եզրին...
Սակայն ցանկացած պահի կարելի է փոխել նման իրավիճակը:
Բարեփոխումների համար անհրաժեշտ Աստծո էներգիան անսահմանափակ է:
Սակայն ֆիզիկական ոլորտի բոլոր բարեփոխումները կարող են տեղի ունենալ միայն մարդկանց սրտերով:
Ձեր ձեռքերով և ոտքերով:
Դրա համար է ասվում, որ ապագան կախված է յուրաքանչյուրիցդ՝ տառացիորեն յուրաքանչյուրից, ով հիմա կարդում է այս տողերը:
Եվ քանի որ Ռուսաստանը առանցքային երկիր է համարվել, որից կախված է ամբողջ մոլորակի ապագան, ապա այդ երկրում բարեփոխումների բացակայությունը մոտակա ժամանակներում իր համապատասխան արձագանքը կգտնի ամբողջ մոլորակի համար:
Աստվածային հնարավորությունն այս անգամ չհաջողվեց իրացնել:
Կլինի՞ այլ հնարավորություն և ե՞րբ...
Իսկ դա ձեզնից յուրաքանչյուրից է կախված, պաշտելինե՛րս:

ԵՍ ԵՄ Շիվան...

Տատյանա Միկուշինա, 2016թ.
թարգմանեց Խ. Մանասելյանը 

пятница, 10 июня 2016 г.

ԿԱՐԵՎՈՐԱԳՈՒՅՆ ՆԱԽԱՊԱՅՄԱՆ

«Նոր Հայաստանի» հրապարակած Հայտարարության վերնագիրը և հիմնական շեշտադրումը ճիշտ կլիներ, որ այսպիսին լիներ՝ «Տարածաշրջանային անվտանգության համատեղ ՀՕՊ համակարգի ստեղծման պայմանագիր ստորագրելու նախապայմանը՝ Արցախը Հայաստանի Հանրապետության հետ միավորելն է՝ որպես մեկ միասնական պետություն»: Այս նույն նախապայմանը ՀՀ ԱԺ-ը պետք է առաջ քաշեր դեռևս ԵՏՄ մտնելուց առաջ, բայց դե, ո՞վ է ինձ լսողը...
Ասել եմ և էլի՛ կասեմ՝ առանց Արցախի ինչ-ինչ միջազգային կառույցների մեջ մտնելը կամ միջպետական պայմանագիր ու համաձայնագիր ստորագրելը՝ պետական մակարդակի տխմարություն է ու մեր կողմից կատարված հանցագործություն մեր իսկ ժողովրդի դեմ:
Ոմանք այնքա՜ն անուշադիր են ֆբ-ում և այլուր տարբեր ժամանակներում ու տարբեր առիթներով արված իմ գրառումների ու ահազանգերի նկատմամբ, որ հազար անգամ ասելուց ու բացատրելուց հետո՛ էլ կարող են հարցնել՝ իսկ ինչպե՞ս Արցախը և ՀՀ-ն մեկ միասնական պետություն դարձնենք... Չալարեմ, կրկնեմ մի անգամ ևս՝ միասնական ու միաժամանակյա համաժողովրդական Հանրաքվեով, որը պետք է նշանակեն և անցկացնեն մեր երկու դանդալոշ նախագահները:
Կհարցնեք նաև՝ իսկ ո՞վ կամ ի՞նչը կստիպի, որ մեր դանդալոշ նախագահները վերջապես գնան այդ քայլին: Պատասխանում եմ՝ մենք բոլորս. ավելի կոնկրետ՝ մեր ժողովրդի երկու հատվածների համաժողովրդական հզոր Շարժումը, որն այդ նպատակին հասնելու համար կարող է և իրավունք ունի ծայրահեղ դեպքում նաև զենքի դիմել:
Հետո չեք ամաչի և վերջին անամոթ հա՛րցն էլ կտաք՝ իսկ ո՞վ պետք կազմակերպի այդ համաժողովրդական Շարժումը... Վա՜յ, տնաշեննե՛ր, 70 հատ կուսակցություն ունեք և այդ թվից կրկնակի ավել ՀԿ-ներ ու միավորումներ. էլ ինչի՞ համար են դրանք ստեղծված, եթե այս ամենակարևոր հարցում մատը մատին չպիտի խփեն: Էլ չասած, որ կա նաև լրագրողների մի հսկայական բանակ, որ ամեն մի դատարկ առիթով ժողովրդին բզբզելու և քնահարամ անելու հարցում խելքն իրենը չի:

Մի «քնած առյուծն» ի՞նչ է, որ համատեղ ուժերով՝ իրար հետ համագործակցելով, խելք-խելքի տալով, ձեռք-ձեռքի տալով, չկարողանանք արթնացնել... Եվ դա այն դեպքում, երբ, ինչպես վերջին ժամանակներում իրավացիորեն հաճախ ենք սիրում կրկնել, աշխարհասփյուռ հայությունը կամ մեր ազգն ի վերուստ օժտված է այնպիսի ներուժով, որ կարող աշխարհի բոլոր «քնած առյուծներին» մեկ առ մեկ արթնացնել՝ լինի դա գերմանու առյուծ, ինգլիզի առյուծ, ռսի առյուծ, թե՝ այլ: Հայոց Ցեղասպանության ճանաչման ներկա հաղթարշավը՝ սոսկ դրա մասնավոր վկայությունն է:
Ուրիշների առյուծներին կարողանում ենք արթնացնել, մե՛ր իսկ առյուծին՝ ո՞չ...

четверг, 19 мая 2016 г.

ԴԵՎԻ ՀՈԳԵՎԱՐՔԸ

«-Տղա՛, մին էլ զարկ...»
Հերոսը մեր հեքիաթի
Մեն մի զարկ է տալիս քաջ.
Դևն ինքը թող անջատի
Իր կեսերը ձախ ու աջ:
«Ադրբեջանն» ու «Թուրքիան»
Երկու կեսն են նույն դևի:
Հոգևարքն այս նավթաքամ
Էլ շատ երկար չի տևի.
Մի ամբարտակ կփլվի
Կամ հողմերը կցնցեն,
Եվ դևն անշունչ կփռվի
Անմիաբան ու անզեն:
Խաչիկ-Ապեր
20.05.2016 թ.