ՀԱՏՈՒԿ ԿԱՐԾԻՔԻ ՊԱՐԶԱԲԱՆՄԱՆ ԵՎՍ ՄԵԿ ՓՈՐՁ

Դրսից պարտադրվող սահմանադրական փոփոխություններն այսպես թե այնպես ենթակա են կասեցման, սակայն մոտակա իրադարձություններն այնպես են զարգանալու, որ դա տեղի չի ունենալու համաժողովրդական հանրաքվեն կասեցնելու գնով։ Բանն այն է, որ երբ Ազգային խորհուրդն այդ հարցով որոշում կայացնի և հանրաքվեի անցկացման օր նշանակի, դրանից հետո կույր ու հնազանդ պետական բյուրոկրատական ապարատն իրեն հատուկ եռանդով անմիջապես գործի կանցնի, և հանրաքվեի կասեցման ամեն մի փորձ դեմ կառնի անտեսանելի ու անըմբռնելի խուլ պատի և կտապալվի։

Ընդամենը ամիս-ամիսուկես անցնելուց հետո "Ոչ"-ի ճակատն արդեն կզգա իմ այս կանխատեսման ճշմարտացիությունը, և այդ միավորման մեջ ընդգրկված անհատներն ու խմբերը կվերածվեն պարտված բանակի զինվորների։ Դրա հետ կապված՝ պառակտումն ու ընդհանուր հուսալքության մթնոլորտն այնքան ծանր ու ճնշող կլինի, որ ընդդիմադիր պայքարին մասնակցող քաղաքական ուժերն ու մտավորականներն այլևս բավարար եռանդ ու ժամանակ չեն ունենա, որ կարողանան ժողովրդին իրազեկելու միջոցով սահմանադրական հանրաքվեն վերածել պահանջային հարաքվեի, որի իրականացման մեխանիզմը կանխապես բազմիցս լուսաբանել եմ ֆբ-ի իմ գրառումներով և առանձին կայացած անհատական զրույցներով։ Ուստի այդ կարևոր գործով նրանք պետք է սկսեն զբաղվել հենց այսօրվանից, որպեսզի համաժողովրդական հանրաքվեից առաջ չհայտնվեն ցայտնոտի մեջ, իսկ հանրաքվեի ավարտից հետո՝ անհաղթահարելի տխուր փաստերի առաջ․․․

ՄԵՆՔ ԵՆՔ ՀԱՆՐԱՔՎԵԻ ԻՐԱԿԱՆ ՏԵՐԸ

Թեև գործող սահմանադրությունն, ըստ էության, միայն ՀՀ նախագահին է իրական հնարավորություն տալիս համաժողովրդական հանրաքվե նշանակելու, բայց հանրաքվեի կայացման ժամանակ դրա իրական տերը ժողովուրդն է: Ուստի և համաժողովրդական հանրաքվեից ոչ թե նախագահը պետք է օգուտ ստանա, այլ ամբողջ ժողովուրդը:

Ուրեմն՝ տեր կանգնենք մեր հանրաքվեին, ակտիվորեն մասնակցենք ու հարկ եղած չափով վերահսկենք այն, որպեսզի կարողանանք առավելագույն օգուտ քաղել դրանից:

Անհրաժեշտ եմ համարում մեկ անգամ ևս կրկնել, որ ժողովուրդն իրավասու է սահմանադրական փոփոխությունների համար նշանակված հանրաքվեն վերափոխել պահանջային հանրաքվեի, քանի որ սահմանադրական փոփոխություններից շատ ավելի կարևոր, վաղուց հասունացած ու հրատապ լուծման կարիք ունեցող պահանջներ կան ծառացած հայ ժողովրդի առաջ:

Եթե ամեն մի ՀՀ քաղաքացի իր քվեաթերթիկի վրա գրառի այն պահանջը, որն ինքն առավել կարևոր ու հրատապ է համարում, ապա անկախ ամեն ինչից (կեղծարարությունից, ճնշումներից, կաշառքներից և այլն)՝ ժողովրդի համախմբվածությունը կդառնա կատարված փաստ, իսկ հաղթանակը՝ տպավորիչ, շոշափելի ու անառարկելի:

ԿԱՌՈՒՑՈՂԱԿԱՆ "ԱՅՈ" Է ՊԵՏՔ

Միայն "ոչ"-ի ճակատով աշխարհ չենք շինի, մեզ նաև կառուցողական "այո" է պետք։ "Ոչ"-ի լոզունգը կիսատ է և հաստատ չի աշխատի։

Պետք է լրացում անել՝ "Այո՛ պահանջային հանրաքվեին", որպեսզի ՀՀ քաղաքացիները որոշակի պահանջներ գրառելով՝ անվավեր դարձնեն քվեաթերթիկները և սահմանադրական հանրաքվեի պաշտոնական հարցադրումը թողնեն անպատասխան։

Եթե նման անվավեր քվեաթերթիկները մեծ քանակ կազմեն, ապա ինքնաբերաբար հանրաքվեն կվերածվի պահանջայինի և կդառնա ժողովրդի անուղղակի համախմբվածության վկայություն ու շոշափելի հաղթանակ։

Անկախ այն բանից, թե որքանով կկեղծվեն արդյունքները՝ պետք է թույլ տալ, որ հանրաքվեն կայանա, որպեսզի ՀՀ քաղաքացիները հնարավորություն ունենան հրատապ լուծման կարիք ունեցող պահանջներ ներկայացնել իշխանություններին։

Նման լավ առիթ այս հանցավոր իշխանություններն էլ հազիվ թե տան ժողովրդին, ուստի արդեն նշանակված համաժողովովրդական հանրաքվեն պետք է անցկացնել ժողովրդի համար առավելագույն օգուտով։

ՔՈՌՆ ԻՆՉ ԿՈՒԶԻ՝ ԵՐԿՈՒ ԱՉՔ

Ներկայիս թալանչի իշխանավորների ամենամեծ հույսն ու ակնկալիքն այն է, որ սահմանադրական հանրաքվեի օրը ժողովուրդը համատարած «ոչ» է ասելու, և ամեն ինչ մնալու է առաջվա պես: «Քոռն ի՞նչ կուզի՝ երկու աչք»: Նրանք կեղծիքների առանձնապես շատ չեն գնա, որովհետև «այո»-ն էլ է իրենց օգտին, «ոչ»-ն էլ: Եթե «ոչ»-երը գերակշռեն, ապա կշարունակեն հին ձևերով թալանել, իսկ եթե «այո»-ները գերակշռեն, ապա կսկսեն նոր ձևերով թալանել: Բնականաբար՝ «փորձած թանը անփորձ մածունից լավ է», այսինքն «ոչ»-երի գերակշռությունը ներկայիս թալանչի իշխանավորների համար համեմատաբար ավելի ձեռնտու տարբերակ է:

Գործող իշխանությունների օգտին կաշխատի նաև ինչ-ինչ ուժերի կողմից սահմանադրական հանրաքվեի կասեցումը կամ հենց իրենց կողմից՝ անորոշ ժամանակով հետաձգումը:

Իշխանական կուսակցապետերի մոգոնած այս արտառոց ու անպատեհ իրավիճակից ժողովրդի պատվով դուրս գալու միակ ճիշտ ելքն այն կլինի, որ հանրաքվեի պաշտոնական հարցադրումը միահամուռ կերպով անպատասխան թողնի է և, արդարացի պահանջներ գրառելով քվեաթերթիկների վրա, դրանք զանգվածաբար անվավեր դարձնի:

Ուստի այժմվանից սկսեք մտածել, թե փակ քվեախցիկի ներսում ի՞նչ արդար պահանջ եք խնամքով գրի առնելու ձեր քվեաթերթիկի վրա, որ այն անվավեր դառնա:

Անձամբ ես արդեն մտածել եմ և գրելու եմ հետևյալը՝ «Պահանջում եմ ՀՀ և ԼՂՀ միավորել մեկ միասնական պետության մեջ»:

ՀԱՏԻԿԸ ՈՐՈՄԻՑ ԶԱՏՎՈՒՄ Է...

Ժողովուրդների և ազգերի այս նոր մեծ տեղաշարժը ոչ այլ ինչ է, քան ՀԱՏԻԿԸ ՈՐՈՄԻՑ ԶԱՏԵԼՈՒ համամոլորակային գործընթաց, որի մասին վաղուց է ասված, որ պիտի լինի:

Դրա արդյունքում շատերն ակամա կհայտնվեն մոլորակի հենց այն տարածքներում, որոնք ենթակա են հիմնահատակ կործանման: Իսկ մինչ այդ՝ ահա նրանք գլուխները կախ գնում են դեպի նոր «արոտավայրեր»:

Ով կարողանա իր համար փրկարար բոլոր խոչընդոտներն ու արգելքները հաղթահարելով հասնել «երանելի» հանգրվանին, հետ մնացածների կողմից կհամարվի «խելոք ու ճարպիկ»՝ գրգռելով նախանձ և այլ անառողջ կրքեր...

Իսկ Հատիկները նրանք են, ովքեր չեն լքում Աստծուն և իրենց Հայրենիքը՝ անկախ ունեցած հնարավորություններից և մնացած ամեն ինչից:

ԽՈՐՀՈՒՐԴ ԾՊՏՅԱԼ ԵՎ ԱՅԼԱԴԱՎԱՆ ՀԱՅԵՐԻՆ

Ծպտյալ և այլադավան հայերը, եթե ցանկություն ունեն բացահայտ դարձնելու իրենց ազգային պատկանելությունն ու վերագտնելու իրենց ազգային ինքնությունը, ապա կարող են արձագանքել ՄԱԿ-ի կողմից պաշտոնապես գրանցված ու ճանաչված Արևմտյան Հայաստանի վտարանդի կառավարության կոչ-հրավերին և ստանալ Արևմտյան Հայաստանի քաղաքացիություն: Մինչև «Թուրքիա» կոչված պետության վերջնական փլուզումը նրանք կարող են պահպանել երկքաղաքացիություն, ինչպես նաև չընկնել ավելորդ քաշքշուկների մեջ՝ կապված հայ քրիստոնեական եկեղեցու նոր ազգապառակտիչ ու հանցավոր դիրքորոշումների հետ: Որքան ինձ հայտնի է, կառավարության գործող գրասենյակները քաղաքացիություն շնորհելու ընթացքում որևէ դավանանքի հարց չեն բարձրացնում և չեն դիմում որևէ կրոնական խտրականության:

Որևէ իսլամացված հայի քրիստոնյա մկրտելու մերժումն անջնջելի նոր խարան կդառնա հայ քրիստոնեական եկեղեցու ճակատին և կդիտվի որպես վճռորոշ ժամանակահատվածում հայ ազգը պառակտելու դավաճանական փորձ՝ անկախ եկեղեցական այրերի առաջ քաշած ցանկացած պատճառաբանությունից ու հանգամանքից:

Հայ ազգն այսօր չունի նման եկեղեցու կարիքը՝ ո՛չ իր «անարատությունն» ամեն գնով պաշտպանած, ո՛չ էլ պղծված ու օլիգարխիային սերտաճած վիճակով...

ԷԼ Ի՞ՆՉ ԳԱՂՏՆԻՔ, ՀԱՆԵԼՈՒԿ...

Հայերն էլի գաղթում են
Սփռվում ցաքուցրիվ,
Բելը Հայկին հաղթում է՝
Անարյուն ու անկռիվ:

Նահապետն էլ հետ չի գա
Թիկնազորով ու զարմով,
Ու հայ ազգի վերջն է դա՝
Գենով, սերմով ու սաղմով:

Ձեր մեղքով է սա լինում,
Այն ձեզնից մի՛ օտարեք.
Էլ ի՞նչ գաղտնիք, հանելուկ...
Արտագաղթել դադարե՛ք:

Հեռացողը թող հետ գա,
Ի՞նչ կա օտար ափերում.
Ձեր հետ գալով աներկբա
Մեզ Հաղթանակ եք բերում:

Խաչիկ-Ապեր
13.08.2015 թ.